Azkenaldian inoiz baino argitasun handiagoz ikusten ari naiz bizitzan ezinbestekoa dela arriskatzea. Eguneroko plazer txikiek zein gure bizitzetako esperientziarik onenek arrisku portzentai bat dakarte barne. Salto egin beharra dugu nahiz eta ez dakigun aldez aurretik ura izango dugun azpian kolpea leuntzeko. Guzti hau nahiko erraza suertatuko litzateke oreka non dagoen jakingo bagenu. Gure burua zein puntutararte hipotekatu behar dugu nahi ditugunak lortzeko?

Konstante Bitalak

Secretos del corazón.

El árbol tiene la corteza más gruesa que hace un tiempo.
Es el temporal les oigo comentar a lo lejos.

La peau vivante

Bihotzari proba zatarrak jartzea komenigarria izaten da batzuetan. Harekin jolastea: busti, zikindu, aldatu, moztu, josi...probatu azken finean. Gogorragoa egin dadin. Noraino hel daitekeen frogatzeko. Hasteko. Aldatzeko.

Aurretik dugun bide berriari eta batek daki zeinek jarriko dizkigun oztopo deserosoei gogoz ekiteko beldur barik, gauza guztiak bere lekuan, lasai, daudelarik. Geldi. Garbi. Argi. Gezur barik oraingoan. Garenarekin mundua jateko prest, txikitasun sentimenduak alde batera utziz, indarrak lortuz, batuz, bilduz.

Eskerrak batzuetan argia egiten zaigun barrenean eta espero ez genituenak aurkitzen ditugula bertan, gu itxaroten, irribarre batek edertasun betierekoa marrazten duelarik haien aurpegietan. Konturatzeko askotan pare-parean ditugula gurekin behar ditugunak, gure gainetik, gure eskuetatik at, gelditzen den energia izugarri batek osatuta dagoen maitasunezko dimentsio batean murgilduta bezala. Konturatzeko, nahiz eta alde egin eta munduko beste puntara joan nahi dugunaren bila, bihotzak, denborarekin gurekin jolasten ikasi izan balu bezala auskalo zein paradoxa kuriosoren eraginez, hementxe bertan gordetzen dizkigula opari eta esperientziarik ederrenak. Guretzako. Zuentzako.

Bat, bi, hiru...lau agian. Ezin dut gogoratu zelakoa izan zen lehenengo aldia. Urrun sentitzen dut. Galduta bezala. Txiki. Ez dut nire burua ezagutzen izan nintzen hartan. Eta pozten naizela ere esan dezaket gaurko honetan. Bost minutuz iraungo duen ziurtasun batek hitzegiten duen arren.

I can see the pines are dancing

Todas las búsquedas.
Maktub.
Todo cuanto deseamos en la más profunda soledad de las noches de tormenta y las películas acompañadas de una manta y de una taza de café enorme.
Todo.
Maktub.
Para darme cuenta de que quien no sueña, vive dormido. Para darme cuenta de que es posible tener los ojos abiertos tras los párpados cerrados, tranquilos, descansando sobre mis pupilas. Y que el negro no es sólo negro y que hay muchos matices diferentes entre unos y otros. Y que todos ellos son dignos de admiración.
Maktub.
Y sentir el latido de mi corazón, a través de la banda sonora de mi vida. Sentir mi cuerpo flotar, ir de arriba abajo, a un ritmo acompasado y percibir el recorrido que el aire hace a través de mi cuerpo.
Así es y así es como se siente también. La respiración. La vida. Yo.
Maktub.
Y entre tanta ensoñación una única idea se erige verdadera entre los senderos que muchas veces no acompañan a la razón. Son muy pocas las cosas que contribuyen a la felicidad. Me basta.

Sustraietatik ihesi, itsatsita, pozik, ikaratuta, urduri.

Esaten dute badela hortik zehar paradisu bat. Irla txikiz beteriko lurralde bat.
Aukerak baino ez dira, momentu labur batzuetan gure begibistan agertzen direnak segundu gutxitan berriz ere desagertzeko.
Belar artean sorturikoak bailiran.
Izan zen aspaldi garai bat non trenetik jeisteko irrikitan nengoen, nekatuta, arinegi zihoalakoan.

Gaur ez.

Ezkutaketetan jolasten ginela akordatzen naiz. Bat, bi, hiru, lau... Orduan ez genekien gero bizitza osoa horrexetan, ezkutatzen, eman beharko genuela.

Benetan ari naiz esaten dizudanean gorri hura maite dudala. Ez nabil gezurretan esaten dizudanean gorri haren bila ibili naizela azken urteetan. Badakit ez dela ezarra ulertzeko, baina niri buruz ari garenean, onartu beharra dut, inoiz ez da hala izaten.
Beranduarte ibili naiz jende artean bila. Asko daukat galtzeko eta nekez minutu batzuk opari irabazi ezkero. Azken tabernetan, kalean, kotxe artean. Harri pisutsuen azpian, ate atzean. Eraikin altueneetako ganbara izkutuetan eta liburu luze hontako orrialdeen atzeko aldean. Baina behin ikusitako, behin usaindu, dastatu eta sentitutako gorri hura inondik ere ez.
Zaila da onartzea eta egiaren aurrean nire gorputz biluztua erakustea. Nire begiek hitz egin ahal izan ezkero, nire belarriek ikusi ahal izango balute...mutu, itsu geratuko liratekeelako. Gure txikitasun honek ezin baitio aurre egin eguneroko ero honi; gorri disdiratsu, perfektu, zoragarri horri. Zaila da onartzea, nire barnean, bihotzeko azken zirrikituetan ezkutatutako eta giltzapean babestutako kajoietan, nik badakidala badagoela sentimendu bat besteengandik banandua mantentzen saiatu bai, baina hala mantentzea lortu ez dudana: gero eta handiagoa den ikara sakon bat.

Pequeña y breve reflexión caopolar.

Lo cierto es que no estoy exhausta antes de empezar. Si no me conociera tanto diría que no me reconozco. Pero aún así están esos días rojos. Y es entonces precisamente cuando pienso y rebusco y acabo encontrando la famosa teoría, las palabras idóneas que me hacen volver a ese dichoso equilibrio, me vuelvo homeostática y siento paz y calma en cada poro de mi ser. Y recuerdo que no tiene porqué ser de equis manera, que las expectativas también están para no cumplirlas, que no pasa nada, que todo el mundo lo hace. Y casi-casi hasta me lo creo a veces, pero luego retrocedo al punto de partida y vuelvo a empezar el curioso proceso de nuevo. ¡Qué maravilloso!

PD: No, el término caopolar no existe, pero en estos días el diccionario se me queda pequeño y me faltan las palabras.